บริบทของการจัดกิจกรรมการเรียนการสอนในปัจจุบันไม่สอดคล้องกับการพัฒนาผู้เรียนให้เกิดทักษะ ต่างๆ ที่จำเป็นต่อการดำรงชีวิตในยุคศตวรรษที่ 21 ผู้เรียนไม่สามารถนำความรู้ที่มีไปปรับใช้ในชีวิตประจำวันได้ เนื่องจากการจัดการเรียนการสอนส่วนใหญ่ไม่ได้เน้นผู้เรียนเป็นศูนย์กลางเท่าที่ควร ผู้เรียนไม่ได้ค้นคว้าหา ความรู้และสร้างเป็นองค์ความรู้ด้วยตนเอง ครูไม่ได้เป็นผู้อำนวยความสะดวกในห้องเรียนที่แท้จริง แต่เน้นไปที่การจัดการเรียนการสอนแบบบรรยาย โดยไม่ได้ลงมือปฏิบัติจริง ส่งผลให้ผู้เรียนไม่สามารถเชื่อมโยงความรู้ที่เรียนไปเข้ากับชีวิตประจำวันได้ ผู้เรียนจึงขาดความกระตือรือร้นในการเรียน ขาดการระบุปัญหา การค้นหาสาเหตุที่มาของปัญหาที่เกิดขึ้น การวางแผนในการแก้ปัญหา รวมไปถึงการตรวจสอบแก้ไขปัญหา ดังจะเห็นได้จากพฤติกรรมของนักเรียนเมื่อพบปัญหาในการปฏิบัติกิจกรรมการทดลองในห้องเรียน นักเรียนส่วนใหญ่ไม่สามารถแก้ไขปัญหาเฉพาะหน้าได้ อันเป็นผลมาจากนักเรียนไม่เกิดการจัดลำดับขั้นตอนความคิดที่แน่นอนในการแก้ปัญหา จึงทำให้นักเรียนขาดทักษะในการแก้ปัญหา